Vegetarische hutspot
De herfst is vandaag aardig losgebarsten. Dan kom je uit je werk op de fiets, je komt thuis als een verzopen kat en dan denk je: ha lekker, stamppot met spek en een grote rookworst, daar zal ik van opknappen. Maar helaas, je partner heeft net besloten om vegetariër te worden. Ze heeft namelijk op You Tube naar filmpjes zitten kijken hoe varkens worden vervoerd en hoe ze worden geslacht. En dat vond ze geen apetijtelijk gezicht. Dus werd het vegetarische hutspot voor drie dagen:
- 500 gram winterpeen
- 500 gram uien
- 1 kilo aardappelen
- 1 pot bruine bonen
- peper en zout
- 1 potje augurken
- kruidenjus uit een zakje
Was de wortelen, schil de aardappelen en snijd de uien in ringen. Je kunt alles apart koken, maar handiger is om de aardappelen en de peen onder in de pan te leggen en daar bovenop de uien. Zet het zaakje op met ruim water en laat het een half uurtje koken. Vergeet het zout en de peper niet.
Als alles gaar is, stamp je de zaak fijn en roer je er daarna de bruine bonen door. Serveer er een pittig augurkje bij.
Na het eten zit je je partner verlekkerd aan te kijken. Zij is dan wel vegetarier geworden, maar jij natuurlijk niet. In gedachten verdeel je haar in hamlapjes, schouderkarbonaadjes en buikspek en je vraagt je af waarin je het eerst zult bijten. Je gedachten worden ruw onderbroken, ”hé, help eens even mee met afruimen!”
Zuchtend neem je je voor om, als je de hond uitlaat, even langs de snackbar te gaan.
Tags: augurken, bruine bonen, uien, wortelen
We gaan maar even makkelijk doen vandaag: Spaanse Sneetjes. Spanje is geen onbekend land voor ons. We gaan goedkoop met het vliegtuig (knieën tegen je kin) of met de bus en we nemen hardgekookte eieren mee om de verveling te verdrijven en een boek om niet met mee te hoeven doen met die vrolijkheid in de bus. Doodmoe komen we aan en gaan naar het strand om een zonnesteek op te doen. Hele nachten brengen we in disco’s door en het enige dat we zien van Spanje is zand, zout water, dronken Engelsen en het smerige hotel. Om nog maar niet te spreken over het eten in die hotels.
We gaan op jacht! Pak je kalashnikov of M16, vul de magazijnen en trek de weilanden in. ”Tijger” door het malse gras en de verse koeienvlaaien en schiet op alles wat beweegt. Oeps, dat was de boerendochter. Gelukkig schiet je mis en het arme kind vlucht naar de boerderij. Even later schiet je een vol magazijn leeg om één haas mee naar huis te kunnen nemen.
Chocolade is goed om de stress te lijf te gaan en om agressie in te dammen. In gevangenissen in Engeland krijgen de gevangenen dagelijks een stuk chocolade en de vechtpartijen zijn sindsdien een stuk minder geworden. Althans bij de mannen, hoe het bij de vrouwen zit is niet onderzocht. Dus dames, als je man of vriend je een dreun wil verkopen, biedt hem dan snel een chocolaatje aan. We gaan het eerst eens proberen met chocoladesaus. Lekker voor over de pudding en over vanilleijs.
Als je in de lente in de wei loopt en je ziet al die lammetjes zo dartelen, dan word je week om het hart. Je kunt je niet voorstellen dat stukjes van deze lieve beestjes in de herfst op je bord liggen. Nee, dan denk je niet meer aan dat gedartel, dan kom je hongerig thuis en zal het je worst zijn wat er op je bord ligt. Als het maar lekker is.
We zijn zijn bij een aantal ministers op bezoek geweest met de vraag of ze dat deel van hun hersens dat zij toch niet gebruiken, aan ons wilden afstaan. Bijna allemaal stonden ze een groot deel van hun hersens aan ons af. Sommigen schenen opgelucht te zijn, of ze van een last bevrijd waren. Tja, iets dat je toch niet gebruikt… Behalve natuurlijk Wouter Bos. Hij vertelde ons nog te proberen een Nederlandse kredietcrisis te voorkomen. Knap hoor, we wilden hem bijna een deel van onze net verkregen hersens geven.
Dat de tong gestreeld moet worden zo nu en dan is bekend. Maar je tong strelen met een tongetje is natuurlijk helemaal hemels. Dus snel naar de visboer of met je hengeltje naar de zee (dat duurt ietsje langer maar dan heb je ze ook vers). Ik heb me laten vertellen dat een tong niet van zonlicht houdt. Of dat zo is kun je
Tijd voor een taart, en wat voor één: een Valançaytaart. Wellicht ken je chateau Valançay, en prachtig kasteel in Frankrijk, waar vroeger de prins van Talleyrand woonde, minister van buitenlandse zaken onder Napoleon. Hij ontving daar belangrijke gasten in pracht en praal en daar hoort natuurlijk lekker eten en drinken bij. En Talleyrand hield van zware spijzen, tintelende wijnen en lichte vrouwen. En dat terwijl hij van 1788 tot 1791 bisschop was van Autun. Als voorgerecht nam hij altijd taart:





