Aardappelen voor de armen
Nou, maak je borst maar nat, je mag vanaf januari weer hogere gemeentelijke belastingen gaan betalen. Je vraagt je af wat die plaatselijke bestuurders bezielt om hun ”onderdanen” nog verder uit te knijpen in een tijd dat de recessie toeslaat. Moet er weer een nieuw, pronkerig, gemeentehuis gebouwd worden? Of moeten die gemeenteraadsleden en wethouders weer eens op werkbezoek naar Japan of China? Iets anders zou ik zo snel niet kunnen bedenken. Een betere dienstverlening zie ik er niet van komen. Nou ja, dan maar gestoofde aardappelen in een peterseliesausje:
- 750 gram bijna gaar gekookte aardappelen
- 5 deciliter melk
- 25 gram bloem
- 35 gram goedkope margarine
- beetje zout
- een ruime eetlepel fijngehakte peterselie
Vermeng op een zacht vuurtje en al roerende de bloem met de margarine. Voeg dan, langzaam en onder goed roeren de kokende melk en een beetje zout toe en laat de saus vijf minuten doorkoken. Doe er dan de in dunne plakjes gesneden aardappelen bij en stoof deze nog een paar minuten in de saus. Roer er daarna de fijngehakte peterselie door.
Hier moet je het mee doen want voor groente en een stukje vlees heb je geen geld. Die aardappelen hoeven ook niets te kosten. Je stuurt gewoon je kinderen naar het land als de boer zijn aardappelen gaat rooien. Er blijven er altijd wel een paar achter in de grond.
Tags: aardappelen, boer, margarine, peterselie
Over struif gesproken, wie praat er tegenwoordig nog over struif. Vroeger gingen wij met de boer mee als hij zijn hengst andere paarden liet dekken. De hengst kreeg dan eerst een emmer struif te drinken en als hij dan op die merrie klom stonden wij verbaasd te kijken naar wat er uit de buik van die hengst groeide. Ach, wisten wij veel. Maar die hengst was daarna nog niet klaar en weer kreeg hij een emmer struif en hup, naar de volgende merrie. En zo deed die hengst het drie keer achter elkaar. Dus voor de hengsten onder jullie: roomstruif:
Je kent vast wel dat verhaal van Adam en Eva die samen in het paradijs waren. Ze huppelden door grazige weiden en langs kabbelende beekjes dat het een lieve lust was. Maar Eva was toch niet helemaal gelukkig omdat het haar verboden was om een appeltje te eten. Vraag me niet waarom, onze schepper heeft wel meer van die vreemde ideeën. Maar Adam en Eva waren niet alleen in het paradijs. Ook de duivel was er en toen God even niet oplette was er ineens die pratende slang (nu alleen nog maar in tekenfilms) die haar een verboden vruchtje aanbood. Adam wilde haar nog tegenhouden, hij kende het verhaal van Sneeuwwitje en hij dacht dat Eva bewusteloos zou neervallen. Maar Eva had lak aan haar man (tja, welke vrouw niet) en zij hapte smakelijk in de appel. Toevallig was God net weer terug van zijn karweitje en hij zag wat Eva deed. Hij was des duivels, opende de poort van het paradijs en schopte Eva en ook Adam naar buiten en hij zwiepte de slang er achter aan. Adam protesteerde nog, ”hé God, ik deed niks, dat stomme wijf at van die appel, laat mij lekker in het paradijs joh.”
Winterse buien dalen op ons neer en dan zijn er van die dagen dat je vriendin in bed blijft liggen, moe van een week hard werken, en jij moet het eten koken. Maar dat vind je niet erg want een uitgeruste vrouw…afijn. Zo ga je ’s middag op zoek in de koelkast en de voorraadkast en je vraagt je af wat je in ’s hemels naam eens klaar zult maken. Het moet wel een beetje sexy zijn want je wilt haar verrassen en verwennen. In de koelkast vind je nog een stuk draadjesvlees in jus en in het gootsteenkastje vind je een paar uien en er staat nog een pak rijst. Ineens krijg je een idee:
Wat is er mooier en tegelijk ook pijnlijker dan de liefde! Dat laatste natuurlijk vooral als je vriendje of vriendinnetje er met een ander vandoor gaat. Maar daar gaan wij even niet van uit, want vanzelfsprekend ben jij natuurlijk de ware. Ofwel de perfekte man die naar haar luistert, haar begrijpt, haar op handen draagt en bij tijd en wijle de ramen zeemt en bloemen meeneemt, ofwel de perfekte vrouw die kan koken als de beste, de uitgaven in de gaten houdt, zijn kleren klaar hangt en bovendien carriere maakt zodat hij wat vaker naar de kroeg kan. Herken je jezelf hier niet in, raadpleeg dan eens een relatiemakelaar of ga een tijdje op jezelf wonen en zoek een nieuwe liefde. Haar of hem verwen je dan met een lekker tomatensoepje:
De vis begint altijd aan de kop te stinken. Dat is nu weer overduidelijk geworden met de kredietcrisis. Dank zij die sjoemelende bestuurders en directeuren zitten wij met de gebakken peren. Er is een recessie op komst. Zeg maar dag tegen je nieuwe auto en schrijf die dure vakantie ook maar op je buik. En als je schoonmoeder op bezoek komt, krijgt zij een Mariakaakje bij de koffie. Maar afijn, nog voor dat de recessie in alle hevigheid zal toeslaan, is hier een receptje om ansjovisboterhammen te maken. Deze kennis heb je nodig omdat ansjovis straks de enige vissoort is die nog betaalbaar zal zijn. Of je moet er zelf met een hengel op uit trekken in de hoop dat je tenminste nog wat ondermaatse visjes vangt.
Nu we godzijdank Vogelaar kwijt zijn hebben we ook geen ”kansarme” wijken meer. Want, laat ons wel zijn, Vogelaar geilde daar natuurlijk een beetje op en de schuld dat al die mensen zo ”kansarm” zijn lag natuurlijk bij jou en bij mij. Wij hebben al die tijd deze mensen hun kansen ontnomen. De kinderen mogen niet naar school en de ouders moeten persé een uitkering en mogen niet werken. Medische zorg is er niet en er zijn zelfs mensen die niet eens een flat screen TV kunnen kopen. Tja, dan zit er niets anders op voor de jongeren om bonje te schoppen en de ouders zitten apatisch op de bank te treuren dat ze geen kansen krijgen. Maar nu wordt het anders: geen kansarme wijken en mensen meer in dit land van melk en honing. En wat nog belangrijker is, de spruitjes zijn in de aanbieding. Sowieso bij de voedselbank, daar kosten ze niets en worden bij veel kansarmen gratis thuisbezorgd. Kom daar nog maar eens om bij Albert Heijn. En voor wie die rotzooi van de voedselbank niet wil, bij de Lidl zijn ze in de aanbieding:




