Vissoep met prei
Moslims kunnen niet lezen en TV kijken doen ze al helemaal niet. Althans, als het gaat om Nederlandse kranten en TV. Ze wisten niets van een autovrije zondag. Job Cohen, die niet wist dat hij zo’n domme moslimbevolking had, huurde wat advertentieruimte op islamitische websites en hij legde een foldertje neer bij de moskee. En toen wisten die allochtonen het nog niet! ”Potver,” dachten de bestuurders van het stadsdeel Bos en Lommer, ”hier valt geen oorlog mee te winnen. Weet je wat? Wij zorgen wel voor een paar taxibusjes om dat volk naar hun familie in de stad te rijden. Straks wordt dat suikerfeest nog een suikeroorlog.”
En zo stonden er rond Amsterdam niet alleen veel dranghekken, maar ook veel busjes. En daar kwamen ze, de moslims, om bij familie lekker te genieten van een kopje thee met veel suiker.
”Ho, stop meneer, bent u moslim?”
”Hee man, wat jij doen, ik naar familie moet. Jij snel hek weghalen.”
”Nee meneer, het is autoloze zondag. U mag de stad niet in. Maar daar staat een gratis busje om u naar de stad te brengen. Kunt u bewijzen dat u een moslim bent?”
”Jij toch kunnen zien man, ik Marokkaan en alle Marokkanen moslim.”
”Ok dan, daar staat het busje. Ik wens u een fijn suikerfeest.”
”Hee jij daar, laat je ID eens zien. Zo zo meneer Jansen. Waar moet u heen?”
”Naar mijn zieke moeder in de stad.”
”Dat gaat niet meneer Jansen. Als u kunt aantonen moslim te zijn en u gaat bij uw zieke moeder een suikerfeestje vieren, dan wordt u met een busje gratis de stad ingebracht. En kunt u dat niet, dan gaat u maar lopen.”
”Is dat geen discriminatie?”
”Nee meneer Jansen, dat is het niet. En weet u waarom niet? Op tweede kerstdag is er weer een autovrije dag en dan staat er gratis vervoer klaar voor christenen. Dat brengt de zaak dus weer in evenwicht. Tegen die tijd laat Job Cohen nog wel een foldertje achter in de kerken of hij stuurt zijn demente politiechef Welten even langs om het uit te leggen.”
- 150 gram prei
- 1 eetlepel margarine
- 1 liter visbouillon
- 2 eetlepels aardappelmeel
- 200 gram gare, ontgrate vis
- zout, peper en bieslook
Maak de prei schoon, snijd hem in dunne ringen en fruit hem in de margarine. Voeg de bouillon toe en laat het ongeveer tien minuten zachtjes koken tot de prei gaar is. Bind de bouillon met het aangemengde aardappelmeel en voeg de stukjes vis toe. Maak de soep op smaak af met zout, peper en lekker veel verse, fijngesneden bieslook.
De bouillon kun je zo kopen of zelf maken wat natuurlijk lekkerder is. Koop hiervoor een scholletje en snijd hem in stukken. De graten en de kop zijn natuurlijk ook bruikbaar. Doe de stukjes in een liter water, doe er een scheutje witte wijn, ui, wortel, peterselie, tijm, laurierblad, peper en een klein beetje zout bij, breng de zaak aan de kook en laat de bouillon een half uurtje trekken. Zeef de bouillon en voila!
Tags: busje, prei, suikerfeest, vissoep
In deze tijd van recessie moet je wel een beetje inventief zijn om als land je financien op orde te houden. Dan kun je de lonen bevriezen of beknibbelen op de AWBZ, maar dat zet geen zoden aan de dijk en bovendien maak je het volk boos. Niet dat ons kabinet daar nu wakker van ligt overigens. Ik heb een beter idee. We gaan ons leger verhuren aan landen met interne oorlogjes zoals Somalie, Congo en Srilanka en aan landen die wel een oorlogje willen beginnen maar geen leger hebben. Om te beginnen verhuren we onze F-16s. We hebben 87 van die dingen en meer dan nutteloos lawaai maken boven de Waddenzee doen ze nu toch niet. En geloof me, met twee van die jagers kun je al een flinke ravage aanrichten. Mexico kan onze mariniers inhuren om een einde te maken aan de enorme drugshandel en aan de bendeoorlogen waar zoveel onschuldige burgers het slachtoffer van worden. Onze zeemacht (nou ja, wat er van over is) verhuren we aan de VN om piraten een kopje kleiner te maken, letterlijk dan hé, geen pardon: shoot to kill! Dan hebben we ook nog een landmacht van zo’n 20.000 soldaten die we hier en daar best kwijt kunnen aan de meest biedende.
Je hebt een oude fles gekocht op een rommelmarkt en eenmaal thuisgekomen zit je er gedachteloos over te wrijven en je haalt de kurk er af. En ja hoor, de geest is uit de fles en hij vraagt je een wens te doen. Tjonge, denk je als je van de schrik bekomen bent, wat zal ik wensen? De jackpot in de staatsloterij of weer jong worden, tenslotte ben je al vierenvijftig. Maar dan besluit je om onzichtbaar te worden. Je denkt aan de damespaskamers in modewinkels en aan de kleedkamers van het dameshocky. Daar kun je nog eens leuke dingen zien. Dus wens je onzichtbaar te worden en hup, daar zit een hoopje kleding op de bank. Daar had je even niet op gerekend en dus moet je naakt de straat op. Je gaat meteen naar buiten waar je bijna bevriest en je loopt de eerste de beste C&A binnen. Je kijkt stiekem in de kleedkamers maar behalve een paar oude dames in ondergoed is er niets te ontdekken. Maar dan gaat er een leuke jongedame een paskamer in en jij glipt met haar naar binnen. Ze kleedt zich helemaal uit om nieuw ondergoed te passen en kwijlend van geluk staar je naar het naakte meisje. Maar dan kijk je even naar je voeten en je ziet dat ze heel langzaam weer zichtbaar worden. Eerst vaag, maar langzaam word je weer helemaal zichtbaar. Het meisje, waar je de billen nog van stond te bewonderen, draait zich om en ziet je staan, naakt en in opgewonden staat. Ze geeft een ijselijke gil en haar knie komt keihard in je kruis. Op het politiebureau geloven ze het verhaal van de geest uit de fles natuurlijk niet. In afwachting van je proces mag je naar huis. Je pakt de oude fles en je leest het etiket: beperkt houdbaar!
Wat is er mooier en tegelijk ook pijnlijker dan de liefde! Dat laatste natuurlijk vooral als je vriendje of vriendinnetje er met een ander vandoor gaat. Maar daar gaan wij even niet van uit, want vanzelfsprekend ben jij natuurlijk de ware. Ofwel de perfekte man die naar haar luistert, haar begrijpt, haar op handen draagt en bij tijd en wijle de ramen zeemt en bloemen meeneemt, ofwel de perfekte vrouw die kan koken als de beste, de uitgaven in de gaten houdt, zijn kleren klaar hangt en bovendien carriere maakt zodat hij wat vaker naar de kroeg kan. Herken je jezelf hier niet in, raadpleeg dan eens een relatiemakelaar of ga een tijdje op jezelf wonen en zoek een nieuwe liefde. Haar of hem verwen je dan met een lekker tomatensoepje:
Soubisesoep? Wat is nu weer soubisesoep. Het Hôtel de Soubise, waar de soep naar genoemd is, is een paleis gelegen aan de rue des Francs-Bourgeois in het IIIe arrondissement van Parijs. Het werd gebouwd voor de prins en prinses van Soubise op de grondvesten van een landgoed dat er al stond sinds 1375. Dan zou je denken, een prins en een prinses moet wel eindigen met een ”zij leefden nog lang en gelukkig”. Maar dat was niet zo want de prins bracht de nacht ook wel eens door bij een van zijn maitresses. En dat vond de prinses niet zo leuk. Dus op een middag kleedde zij zich zeer sexy aan en met niet meer dan een niemendalletje verraste zij haar prins in de keuken waar hij net uiensoep aan het koken was. Toen de prins zich omdraaide zag de prinses tranen in zijn ogen. Zij dacht dat het haar verschijning was en ze werd meteen weer verliefd op hem en ze vergaf hem al zijn zonden. En midden op de keukentafel bedreven zij de liefde en daarna leefde de prinses nog lang en gelukkig. 
Het lijkt wel herfst op dit moment. En wat eet je als de winden om je flat of je vinexwoninkje waaien? Juist, dan eet je erwtensoep of bruine bonensoep. Je bent net thuis in je dikke jas. Uren in de file gestaan of gewacht op die tram of bus om je naar huis te brengen (om nog maar niet te spreken van de trein die voor de zoveelste keer weer vertraging heeft). Onderweg denk je aan het prakkie bloemkool dat je vriend of vriendin voor je heeft klaarstaan en daar word je ook al niet vrolijker van. En dan doe je de voordeur open en ruik je het al: bruine bonensoep en je dag is weer goed.
